درباره روستا

وضع مالکیت اراضی روستا

وضع مالکیت اراضی روستا

اراضي روستا به سه نوع مالكيت خصوصي،دولتي و عمومي تفکيک گرديده که به شرح زير ميباشد:
الف- مالکيت خصوصي: تمامي منازل مسکوني،کارگاه هاي خصوصي،مراکز تجاري،زمينهاي باير و خالي که مالکيت آنها در بخش خصوصي مي باشد را شامل مي شود و سطح اشغالي مالکيت خصوصي 41/199598متر مربع بوده و به عبارتي 6/64درصد از کل سطح روستا داراي مالکيت خصوصي مي باشد.
ب- مالکيت دولتي: تمامي مراکز آموزشي، درماني، تاسيسات و تجهيزات و ادارات را که مالکيت خصوصي و عمومي ندارند تحت پوشش اين نوع مالکيت مي باشد.مساحت مالکيت دولتي برابر 15/10778 متر مربع بوده و کاربري دولتي 4/3 درصد از کل مساحت روستا را به خود اختصاص داده است.
ج- مالکيت عمومي: شامل مکانهاي مذهبي، گورستان و معابر مي باشد که در مجموع 98/101548 متر مربع يا 6/32 درصد مساحت روستا را شامل مي شود.
یکی از مشکلات در زمینۀ بازار زمین و مسکن و ایجاد یا توسعۀ فعالیتهای کشاورزی، فرهنگ حاکم بر مالکیت است. مساکن قدیمی حتی اگر مورد استفاده قرار نگیرند فروخته نمی شوند به امید اینکه روزی مالکش بخواهد به روستا بازگردد. فرهنگ اجارۀ مسکن در روستا شکل نگرفته و اساساً اجاره دادن خانه معنا ندارد. مساکنِ خالی، خالی می مانند و به ندرت مورد معامله قرار می گیرند و تنها به وابستگان نزدیک فروخته می شوند. فروش زمین یا ملک پدری عموماً ناشی از بی‌عُرضگی ورثه و موجب سرافکندگی است و چنین برداشت عمومی مانع از فروش زمین است. فقدان رونق در معاملات زمین(باغی، زراعی یا بایر) و مسکن باعث گردیده است قیمت آن غیرواقعی باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *